Familie Jol op reis door Thailand
Na onze eerste grote reis met de kinderen door de USA in 2004, wilden we in 2006 naar de andere kant van onze wereldbol.
De keuze was snel gemaakt, want met de kinderen wil je toch naar een veilig land. Thailand moest het dus worden. Thailand kent al lang een toeristenindustrie, dus ook gemakkelijk op de bonnefooi te bereizen.

Wij zijn:
Cor, 48 jaar
Wendy, 41 jaar
Fabienne, 12 jaar
Yannick, 11 jaar

en wij wonen in Meppel, Drenthe.

31 december hebben we de knoop doorgehakt en de tickets naar Bangkok geboekt. Op internet vonden we de volgende vluchten: 29 juli 2006 Amsterdam – Rome 09:40 – 11:55 met vlucht AZ 107 uitgevoerd door Alitalia Rome – Bangkok 13:40 – 04:30 (30 juli) met vlucht AZ 7680 uitgevoerd door China Airlines 26 augustus 2006 Bangkok – Rome 03:25 – 11:10 met vlucht AZ 7681 uitgevoerd door China Airlines Rome – Amsterdam 12:35 – 15:15 met vlucht AZ7681 uitgevoerd door KLM Deze vluchten kostten ons, inclusief taxes, ticketverzekering en boeking € 3.138,60. Dit kon door D-reizen niet geïncasseerd worden dus is bij hun vestiging in Meppel betaald op 2 januari. Aangeschafte literatuur Capitool reisgids Thailand Lannoo’s reisgids Thailand Lonely Planet Thailand

Na een telefoontje van D-reizen dat de vluchten voor onze vakantie geannuleerd waren door AlItalia, heb ik natuurlijk mega slecht geslapen vannacht. Om 9 uur kon ik eindelijk de diverse instanties gaan bellen. Ik wilde precies weten wat voor rechten ik nu eigenlijk heb. Eerst AlItalia in Amsterdam. Die konden onze boeking wel vinden, maar niet of het geannuleerd was en waarom dan wel: "ik bel u zo spoedig mogelijk terug mevrouw". Daarna de ANWB, die zullen uitzoeken wat mijn rechten zijn en toen nog eens D-reizen. Vanaf dat moment was het afwachten……. Uiteindelijk tegen 13.00 uur kwam D-reizen met een alternatief. We moesten 40 euro bij betalen en vliegen dan een dag eerder. Wel op dezelfde dag terug. Helaas met Turkish Airlines, wat niet mijn eerste keus zou zijn. Een optie genomen (niet definitief) want het zat me nog niet helemaal lekker. De ANWB belde ondertussen ook. Zij konden niet echt helpen. Ze duiken er nog in komen er maandag op terug. AlItalia belde vlak daarna. Na wat drammen van mijn kant kreeg ik een nummer van een kantoor wat normaal alleen door reisbureau’s gebeld kon worden. Daar mijn beklag maar eens gedaan. De meneer aan de andere kant van de lijn vertelde dat D-reizen het niet goed deed. Volgens hem kon D-reizen gewoon voor mij een andere vlucht boeken en een fiat vragen aan AlItalia. Zij dragen dan de extra kosten die deze vlucht voor mij zou hebben. Dit dus (ondertussen met barstende koppijn van al die telefoontjes) even haarfijn uitgelegd aan de dame van D-reizen, die haar best weer zou gaan doen. Hoezo van het kastje naar de muur!! Eindelijk om 15.00 uur kwam de bevestiging. We vliegen!! En nog beter als het was. We vliegen nu rechtstreeks, geen tussenstop, op de door ons geplande dag en we vliegen met de KLM. Heerlijk. Ik kon dus eindelijk een vreugdedansje maken.

Eindelijk. Vertrekdag!! Wat heerlijk om ’s avonds te vliegen. Vanochtend geen wekker, rustig ontbijten en opruimen en om 11 uur vertrokken richting Haarlem. Helaas komen we 2 keer in een file terecht. Hierdoor doen we er 2 en half uur over en komen we pas om half twee bij mijn ouders aan. Mijn oma is er ook wat we erg leuk vinden, want wij hebben haar al een tijd niet gezien. Later komen Carl (mijn broertje) en zijn vrouw Agnes en neefje Roy ook nog langs.

We eten soep met broodjes en zitten gezellig in de tuin.

Even na 4 uur rijden we richting Schiphol. We hebben een valse start, want aan het einde van de straat komt Fabienne er achter dat haar beugel nog bij opa en oma ligt. Terug dus om deze op te halen. Nu maar hopen dat dit in Thailand niet zal gebeuren.

Even na half 5 staan we bij de balie van AlItalia. We moeten de papieren tickets van hen nog omwisselen voor KLM tickets. Voor ons stond een Mexicaanse familie van 14 personen. Wat ze aan het doen waren weet ik niet, maar wel dat het een eeuwigheid duurde. Toen wij eindelijk aan de beurt waren, waren we binnen 5 minuten klaar.

Om even voor zessen checkten we in bij de KLM balie. Dit ging supersnel via een elektronische zuil. De rugzakken konden we gelijk afgeven bij een balie en we mochten achter de douane. Daar in een leuk café lekker wat zitten drinken en mensen gekeken (dat blijft altijd leuk). Natuurlijk de tax free shops nog door en vooral de boekwinkels in. We aten wat bij de McDonalds en als snel was het tijd om te boarden.

Fabienne en Yannick zaten op rij 40 aan het raam (stoel a en b).

Wij zaten op rij 39 (het middenstuk). Vlak na het opstijgen kregen we en borrel en nootjes en om half elf zelfs nog een warme maaltijd. Na de maaltijd keken we de film Failure to launch met Sarah Jessica Parker en Matthey McConaughey. Niet super maar amusant vermaak. Na de film viel iedereen zo’n beetje in slaap ……

Natuurlijk hebben we bijna niet geslapen. Wat zijn die zitplaatsen in een vliegtuig toch schandalig klein. Tegen 6 uur vanochtend (Thaise tijd 11 uur) ging het licht weer aan en werd er een ontbijt geserveerd. Yannick at niets en sliep rustig weer verder.

Een kwartier vroeger als gepland landden we in Bangkok. We zijn zeer gelukkig dat eindelijk de benen gestrekt kunnen worden.

Bij immigratie duurt het zeer lang.

Van iedereen wordt een foto gemaakt en er moesten formulieren ingevuld worden. Gelukkig hoefden we daarna niet meer op de rugzakken te wachten. De douane keek verder niet meer naar ons om en we konden zo de aankomsthal in lopen. Daar was het een chaos van taxi chauffeurs. Er stonden er wel honderd met bordjes van hotels en namen van mensen. We baanden ons een weg door de menigte en namen de lift naar de vertrekhal (bedankt voor de tip Elma!) en daar was het een oase van rust.

Er stond een rij met Meter taxi’s, waar we dus gelijk in konden. In eerste instantie snapte de taxi chauffeur niet waar hij naar toe moest, maar met wat hulp van collega’s lukte het toch om hem duidelijk te maken welk hotel gezocht moest worden. De man sprak echt haast geen woord Engels.

De meter in de taxi ging keurig aan en we raceten de stad in. De snelheid die de man ontwikkelde was schrikbarend!!

Eenmaal in de stad viel onze mond open van verbazing. Eén grote chaos van taxi’s, tuk tuk’s, brommers, armoedige marktjes en veel wolkenkrabbers.

Al snel waren we bij het hotel en ingecheckt. Cor en Fabienne gingen op bed liggen en Yannick en ik een uurtje zwemmen. Het was drukkend warm onder de bewolking. Het zwembad ligt op de elfde verdieping en daar stond een heerlijk windje.

Tegen 4 uur vonden we het tijd worden om de straat op te gaan. We besloten om in de buurt van ons hotel een ommetje te gaan maken. Vanuit het raam hadden we een water gezien met een markt daar langs.

Dat werd dus ons doel. Het waren kraampjes met kleding en vooral eten. Wat een stank!! We werden allemaal wat wee van de geur. Het is een zoetige lucht, die aan rottend voedsel doet denken. De geur die op kan stijgen uit de groene container bij een hittegolf! We moesten alle 4 erg wennen.

Ook aan alles wat we zagen. Allerlei soorten fruit, wat we absoluut niet kenden, eten dat verkocht werd in plastic zakjes.

Mensen die met cola met ijsklontjes en een rietje in een plastic zakje liepen. We waren de enige toeristen die daar op de markt liepen en Fabienne werd echt met open mond nagekeken en aangestaard.

We deden wat inkopen (drinken, chips, koek en een ijsje) bij de seven eleven en besloten terug te gaan naar het hotel. Een uurtje buiten voor de eerste dag leek ons wel genoeg. De indrukken waren zo overstelpend en we waren nog erg moe van de reis.

We besloten om in het hotel te eten. Het restaurant op de 12^e was erg chique. Cor en ik waagden ons aan een Thaise (pittige) maaltijd. De kinderen nog niet. We dronken er gelijk maar Thais bier (Singha) bij, wat ons erg lekker smaakte.

Na het eten (21.30 uur) rolden we gelijk het bed in en sliepen we allemaal binnen 5 minuten!

Overnachting : Prince Palace hotel 1100 baht per kamer per nacht

Om half 8 worden we gewekt door Cor. Hij stond fris gewassen en klaarwakker klaar voor het ontbijt. Ik ben ook maar gelijk onder de douche gesprongen om een vroege start te kunnen hebben vandaag.

Om 8 uur stonden we alle 4 bij het zeer uitgebreide ontbijtbuffet. Het was een mix van Westers en Thais eten. Veel fruit, ei, salades, rijstsoep etc. We aten heerlijk, maar stortten allemaal na het ontbijt weer in. Toch maar terug naar de kamer en nog een uurtje rust.

Hierna ging ik naar het Nederlandse reisbureautje dat op de 14^e etage in het hotel zit. Hier moesten we de nachten die we in dit hotel slapen afrekenen.

Even na 10 uur vertrokken we. De eerste taxi die we aanhielden wilde de meter niet aanzetten, de tweede sprak geen woord Engels en snapte dus niet waar we heen wilden. De 3^e was raak. We waren snel (hij dacht echt Formule 1 coureur te zijn) bij het Grand Palace, wat tot 1946 de officiële residentie van het Thaise koningshuis was. We kochten een kaartje en vergaapte ons aan de rijkelijk versierde gebouwen en zalen. Het is een schitterend complex, werkelijk alles is mooi.

Natuurlijk bezochten we ook (op hetzelfde terrein) de Wat Phra Kaeo (tempel van de smaragden Boeddha). Ook daar was de schoonheid overweldigend.

Lopend vertrokken we rond 13.00 uur naar de Wat Po (tempel van de grootste, 46 meter lange, liggende Boeddha). We blijven ons verbazen over wat we op straat allemaal zien, de vele eetstalletjes langs de weg en wat je allemaal wel niet in een tuk tuk kan proppen.

Het complex was ook al weer zo mooi. Er is zelfs een gewone school, waar kinderen gewoon les krijgen, terwijl de toeristen zich aan hen vergapen. We zochten eerst de liggende Boeddha op, waar we echt van onder de indruk waren, daarna liepen we over de rest van het terrein en haalden we kaartjes voor onze eerste Thaise massage in de massageschool.

Tijdens het wachten op onze beurt maakten we kennis met onze eerste tropische regenbui. Gelukkig waren we net aan de beurt en konden we binnen languit gaan liggen, terwijl buiten de hemel leeg stroomde.

De massage was heerlijk. Niets zachtjes, behoorlijk hardhandig onze vermoeide spieren gekneed. Onze vingers en tenen werden gekraakt en we werden bijna dubbelgevouwen. We genoten alle 4.

Tegen 4 uur waren we klaar en was het gelukkig al wat minder gaan regenen. We namen een taxi naar de Khao San Road, wat bekend staat als het backpackers-paradijs van Bangkok. Het was er erg druk. Allemaal kraampjes met t-shirtjes, tassen, zonnebrillen, schoenen etc. We aten vroeg (we hadden niet geluncht) in een zeer toeristisch tentje.
<br</br

We aten Pad Thai, fried rice en fried chicken met cashewnoten. Natuurlijk dronk ik een cocktail, in tegenstelling tot in Nederland zijn ze hier gewoon betaalbaar (€ 1,60). Even na 6 uur waren we klaar en wilde Fabienne even internetten. Terwijl wij dat even deden, bekeken Cor en Yannick de vele tattoo shops. Een half uurtje later liepen we weer verder door de Khao San Road, vooral om mensen te kijken. Omdat het licht bleef regenen, haakten we tegen 8 uur oververmoeid af. We namen een taxi terug naar het hotel. Daar nog even lekker gezwommen en een potje Yahtzee gespeeld. Om 11 uur lagen we uitgeput op bed.

Vanochtend waren we om 9 uur wakker. We douchten en waren tegen half 10 in de ontbijtzaal. Na het ontbijt dook iedereen het bed weer in. Ik niet, ik ging weer naar het reisbureautje. Ik boekte de nachttrein van 10 aug. naar Chiang Mai (eerste klas was al vol). Ook boekte ik een leuk hotelletje in Chiang Mai.

Om half twaalf heb ik iedereen maar eens uit bed getrommeld. Vlak daarna een taxi genomen, want om 13.00 uur werden we verwacht op het kantoor van André Breuer. André organiseert fietstochten in Bangkok en vanuit Nederland hadden we deze middag al bij hem gereserveerd.

Stipt om 13.00 uur vertrokken we op onze mountain bikes. De tocht werd geleid door Mr. T. (not coffee) en de groep bestond uit de familie Jol, 2 Amsterdamse meiden die al 3 weken in Thailand waren en een Nederlands stel.

De tocht was echt super. Een aanrader voor iedereen die nog eens in Bangkok komt. Dit is niet het Bangkok wat de gemiddelde toerist te zien krijgt. Eerst fietste we een stukje door de drukke stad. In een lange rij reden we achter elkaar temidden van het idiote verkeer dat hier rijdt. Gelukkig lieten we dit al snel achter ons en bereikten we de sloppenwijken, waar we doorheen zouden fietsen.

De huizen (krotten) staan dicht op elkaar, oppassen dus met fietsen. Mr T. vertelde dat Bangkok één van de weinige wereldsteden is waar toeristen met een gerust hart door de sloppenwijken kan lopen / fietsen. Dit hoef je in Rio de Janeiro, Kaapstad of Los Angeles niet te proberen. De mensen zijn hier wel arm, maar absoluut niet crimineel. Ze blijven lachen en tegen iedereen zijn ze vriendelijk. Wij ondervonden dat aan de lijve. Ze zwaaiden naar ons, riepen naar ons en wilden graag handjes geven. Iedereen lachte vrijuit. De kinderen keken hun ogen uit. Zo kan het dus ook. Met een heel gezin leven in één kleine ruimte. Geen sanitair, geen keuken, maar koken op een houtvuurtje in huis.

Na verloop van tijd kwamen we bij een veerbootje. We laadden de fietsen op een boot en stapten zelf op een andere longtail. Zo voeren we naar de overkant. Hier kwamen we in het groene deel van Bangkok terecht.

In een bosachtige omgeving en tussen de woningen door loopt een betonnen pad van zo’n 1.20 meter breed. Dit pad ligt op zo’n meter hoogte (staat op palen). Het is dus zaak je hoofd erbij te houden, anders lig je zo beneden.

We reden door een schitterende omgeving, tussen de bananenbomen en kokospalmen door. We stopten bij een restaurantje voor een maaltijd (Pad Thai) en genoten van de Thaise mensen om ons heen.

Na het eten fietsten we weer verder door een schitterend park tot we weer biji de boot kwamen. Hier dronken en aten (bananenbladeren gevuld met één of andere kokos prut) we wat. We gingen nu over met een gewone reguliere boot, met meer passagiers. Door het drukke Bangkok gingen we terug naar het beginpunt. We stopten nog bij een Thaise boxring. Dits is sport no. 1 in Thailand. Yannick werd uitgenodigd in de ring. Hij moest van de trainer schoppen tegen een kussen aan zijn arm. De man legde hem de traptechniek uit en na een paar schoppen was zijn hele voet rood. Hij vond het wel schitterend!We keken nog even naar een echte boxer en toen weer op de fiets.

Daar kregen we een verfrissingsdoekje en werd de taxi’s voor de terugreis besteld. Het was een superleuke middag en een aanrader voor iedereen die ooit nog naar Bangkok gaat.

Wij reden naar de Kao San Road. We kochten wat Sarong’s, Fabienne een hangertje voor haar kettinkje en Yannick een Playstation spel (voor €2, welke het thuis dus niet bleek te doen).

We streken neer in een restaurantje en aten weer heerlijk. Met zijn vieren voor nog geen € 16. We wandelden nog een uurtje op straat, kochten daar nog een paar heerlijke stokjes saté voor € 0,20 per stuk!

Het was erg warm en droog. De hele dag waren er af en toe wat spatjs gevallen, maar doorzetten deed het niet.

Met de tuk tuk gingen we terug naar het hotel. Wat een ervaring. Keihard scheurde hij overal tussendoor. Gwoon doodeng. De kids vonden het super. Ze lagen dubbel.

In het hotel gingen de mannen zwemmen, Fabienne in bad en ik schreef mijn verslag. Toen we naar de TV keken zagen we dat Chiang Mai door hevige regen overstroomd is. Het water staat kniehoog in de straten. We hopen maar dat dat over 10 dagen weg is. Anders hebben we een probleem, want het is zo erg dat de treinen naar het noorden nu niet rijden.

Om 12 uur gingen we slapen

Om half negen werd ik wakker. Ook Cor was al op en de kids moesten weer wakker gemaakt worden. We hebben allemaal in meer (Cor en Fabienne) of mindere (Yannick en ik) mate last van de jetlag. Tegen 9 uur vertrokken we richting ontbijtzaal en daarna naar het reisbureau. Daar verzekerden ze ons dat als het water in Chiang Mai niet zakt, wij ons geld van hotel en treinticket terug zouden krijgen.

Om half elf vertrokken we richting MBK. Dit is een mega groot, modern shopping center. We overleefden weer een tuk tuk ritje en stortte ons in het shopping geweld. We besloten op te splitsen, want na twee tassenwinkeltjes begonnen de mannen al heel chagrijnig te kijken.

Fabienne kocht een horloge (wat helaas onder in tas kapot is gegaan), een riem en een paar t-shirtjes (alles nep natuurlijk en voor schandalig weinig geld). Voor Yannick werden ook een paar shirtjes gekocht.

Boven in het winkelcentrum was een food court. Hier besloten we wat te eten.

Met de tuk tuk vertrokken we richting Wat Arun, nog een heel bekende tempel aan de andere kant van de Chao Praya (rivier door Bangkok). Hij zou ons bij een pier afzetten, zodat we zo naar de overkant konden. Natuurlijk zette de man ons af bij een commerciële pier. Daar hadden we geen zin in, want je betaald dan het 5-voudige voor een boottochtje. We liepen een stuk langs het water om de reguliere “bus”boot te vinden. Dit lukte ons niet echt. Uiteindelijk lieten we ons bij een andere pier een Khlong (dit zijn de kleine kanaaltjes door Bangkok) tocht aanpraten. Met z’n vieren voor € 10 een uurtje varen in een longtail boot en aan het eind zou hij ons bij Wat Arun afzetten.

We vaarden langs de waterwoningen van Bangkok. Schitterend om te zien. Het zijn allemaal krotjes, maar de mensen maken er met planten en bloemen nog wel wat moois van.

De Thaien lachen ook allemaal naar je en zwaaien enthousiast. Ook zagen we bootjes waarop hele maaltijden gekookt werden en we zagen zelfs een Kommodo Varaan in het water!!.

We maakten een stop bij hele grote vissen. Ze waren wel zo’n 70 centimeter groot. Het was een schitterende toch waar we heel erg van genoten.

Tegen 5 uur stonden we aan wal bij de tempel. Een schitterend complex, een heel andere stijl als de 2 andere die we tot nu toe gezien hebben.

We liepen er een uurtje rond en de kinderen poseerden gewillig op allerlei punten. Het leuke is, dat ze dit (tempels kijken) niet super vinden, maar omdat ze weten dat wij het leuk vinden, ze toch enthousiast doen. Ze zijn super lief!!

Met de reguliere veerboot gingen we naar de overkant. Hij kwam aan land bij de Memorial Bridge. Van daar liepen we richting Chinatown. Wat een megadrukte!! We inhaleerden op onze wandeling het equivalent van zo’n 50 pakjes sigaretten……

Drukte, warmte, stank, uitlaatgassen, Chinatown kon mij niet echt bekoren. Op de stoep staat alle waar van de winkels uitgestald en aan de andere kant van de stoep staan allerlei kraampjes, je houdt ongeveer 80 centimeter loopruimte over en daar lopen duizenden mensen. Een gekkenhuis dus.

Voor de eerste keer kwamen een kraampje met insecten tegen. We keken en twijfelden en griezelden en besloten om het dus maar niet te doen. Toen we wegliepen kwam de verkoper achter ons aan en hield Yannick staande. Hij duwde Yannick een gebakken sprinkhaan in de handen. Yannick liet zich niet kennen en at de sprinkhaan in twee happen op!! De stoere jongen, wij 3 stonden er griezelend bij. Het was niet vies, eigenlijk smaakte het nergens naar zei hij.

We liepen door een soort van overdekte straatjes, waar de winkels al dicht waren en waar het echt enorm stonk. We konden onze draai niet zo goed vinden in Chinatown en besloten dus maar snel weer naar Khao San Road te gaan.

We internetten even en gingen zochten weer een restaurantje (het was tenslotte al laat). We aten weer heerlijk. De gerechten zijn allemaal zo smaakvol en gevarieerd. Als toetje hadden we wafels met vers fruit. Het fruit is hier super!!

Terug in het hotel (het was al 22.00 uur) gingen de kids nog even zwemmen onder de sterren.

Na wederom een goed ontbijt en het inpakken van de tassen, gingen we op weg naar het busstation. Voor het hotel een taxi aangehouden die ons naar het Southern Busstation kon brengen.

Na een lange rit eindelijk bij het busstation. Koffers uitgeladen en op zoek naar het juiste loket. Op dat moment keken we nog eens op en zagen we dat we op het Eastern Busstation stonden. Helemaal fout dus. Ik had al niet veel vertrouwen in het Engels van de chauffeur toen we vertrokken, maar na 4 keer checken en hij vriendelijk ja knikken, dacht ik echt dat het goed was.

Gelukkig was er een goed Engelssprekende Thai die ons wel wilde helpen. We bleken dus echt aan de verkeerde kant van Bangkok te staan en moesten met een bus (gelukkig een directe lijn) dwars door Bangkok heen. Deze rit duurde een dik uur. Gelukkig was het toch een leuk tochtje. We zagen delen van Bangkok waar we nog niet geweest waren.

Even na 13.00 uur stonden we op het Southern busstation. We kochten kaartjes en krioelden ons door de mensen heen naar perron 4. Daar stond de bus al klaar. We kochten nog wat te drinken en eten voor onderweg. We hadden genummerde plekken in de bus.

De rit duurde 2 uur. Het landschap was niet super, du ik sliep wat en las wat in mijn boek. Yannick viel natuurlijk weer prompt in slaap. Fabienne had weer veel plezier van haar IPod.

Tegen 4 uur stonden we op het station van Kanchanaburi. We werden gelijk weer belaagd door taxichauffeurs. Dat is iets wat ook echt nieuw is voor ons. We liepen een stukje door menigte naar buiten en zochten zelf een taxi. Voor 40 baht wilde hij ons wel naar het Guesthouse brengen dat we op het oog hadden. Nu maar hopen dat ze niet vol zitten.

Bij de Jolly Frog aangekomen bleken we zelfs 2 kamers naast elkaar te kunnen krijgen. Super dus. De kamers zijn erg basic. Geen handdoeken, geen warme douche (wel koud) en de WC doorspoelen met een emmertje.

Wel een “killer”uitzicht over de River Kwai, vanaf een schitterend geschoren gazonnetje met ligstoelen en hangmatten.

We kleedden ons snel om. Het is hier nog warmer en de zon schijnt hier ook meer. Yannick en Fabienne doken in een hangmat en Cor en ik namen een borrel in het restaurant (een overkapt terras). Het eten en drinken is hier nog goedkoper als in Bangkok. De kamers ook.

Tegen half zes hadden we behoorlijk honger. We hadden de lunch overgeslagen vandaag. We riepen de kids en bestelden eten. We aten heerlijk en verbaasden ons weer over de prijs. € 11 voor 4 personen.

De dames van de bediening en receptie zijn allemaal “in love”  met Yannick. Ze zijn vreselijk aardig en hij wordt er helemaal verlegen van. Cor noemen ze al “the father in law”.

Na het eten nog gezellig zitten babbelen met een alleenreizende gepensioneerde Amerikaan en een Nederlands gezin.

Daarna zijn we nog een stuk gaan lopen door Kanchanaburi en buiten op het terras van onze kamer gezeten.
Tegen 12 uur gingen we naar bed. De bedden zijn keihard!

Vanochtend om half negen wakker na een onrustige nacht door de kou (airco) en de harde bedden. Lekker buiten in de hangmat gaan liggen om een beetje bij te komen. Tegen 10 uur kwam er leven in de rest van de familie.

Ik had ondertussen al koffie gedronken in het restaurant, samen met mijn Amerikaanse vriend. We ontbeten wel met zijn vieren en wandelden daarna richting het Thailand-Burma Railway Center.

Hier bekeken we een zeer indrukwekkende tentoonstelling over ontberingen die de krijgsgevangen doorstonden tijdens de aanleg van de railroad. Cor moest vandaag wat in beweging blijven. Hij heeft rugpijn van het harde bed en zitten deed hem erg pijn.

We hielden buiten een taxi aan en lieten ons naar het Allied War Cemetary, net buiten Kanchanaburi brengen. De taxi bleef daar op ons wachten.

We wandelden over de schitterend onderhouden begraafplaats en lazen, met een brok in de keel, de opschriften op de gedenkstenen. Hier liggen de gesneuvelde Nederlanders.

De taxi bracht ons terug naar Kanchanaburi, waar we ons lieten afzetten bij de Chinese begraafplaats. Ook daar keken we rond, voor geïntrigeerd door de prachtige bouwwerken op de graven. We liepen door de hitte terug naar ons Guesthouse, waar we een verlate lunch verorberden. Om half 4 waren we klaar en werden we opgepikt door een minibus. Vanmiddag het bezoek aan de Tigertemple waar de kinderen erg naar uitzagen.

We zaten in de bus met een ander Nederlands gezin, een Deen (vol met tattoo’s en later dus Yannick’s grote vriend), een Brit en een Nederlander met zijn Thaise vriendin.

Onderweg begon het vanuit het niets te hozen. Echt een giga tropische bui. Het kon ook niet uitblijven, want het was de hele dag al snikheet.

Na een uurtje kwamen we aan bij de tempel, waar we betaalden en het terrein betraden. Zonder enige begeleiding moesten we de weg vinden naar de tijgers. Nergens bordjes of wat dan ook, dus op goed geluk maar wat paden volgen. Er liepen ontzettend veel dieren rond: wilde zwijnen, pauwen, herten etc.

Uiteindelijk daalden we af in een soort afgraving en daar lagen de tijgers. Zeker een stuk of 10, allen aan een ketting achter een touw. Omdat het nog wat regende mocht er niemand bij. De kids waren al teleurgesteld en zagen hun aaipartijtje vervliegen.

Gelukkig voor hen was het na 5 minuten wachten zomaar in ene droog. Fabienne werd als eerste uit het publiek (ik denk dat er zo’n 35 personen stonden) gepikt en met een begeleider verdween ze achter het touw. Een andere begeleider nam ons fototoestel mee en maakte de foto’s van een tijgers aaiende Fabienne. Ik had het niet meer. Wat vond ik het eng. Het blijven toch wilde dieren en ze kunnen onverwachts van humeur veranderen.

Yannick was ook al snel aan de beurt en ook hij genoot. Wat een hoogtepunt was dit bezoek voor hen. Voor mij niet echt…..

Daarna waagde ook Cor de stap en ik bleef nog lekker twijfelen. Uiteindelijk ben ik toch gegaan. Zo’n kans krijg je natuurlijk nooit meer. Ik bleef het doodeng vinden. Op een gegeven moment stond ik achter een tijger en moest ik aaien van de begeleider. De tijger draaide haar kop om gromde wat naar me. Toen had ik het gehad. Ik wist niet hoe snel ik weer terug moest komen achter het touw. Voor mij genoeg aanrakingen met tijgers!!

Voor de kinderen uiteraard niet. Die mochten zelfs nog een keer toen ze het vroegen. Yannick mocht zelfs op een tijger gaan zitten. Hij genoot.

Na een tijdje werden de beesten allemaal losgemaakt. Wij moesten aan de kant gaan staan en de begeleiders liepen met de tijgers aan een lijn richting de hokken. Een loopje van zo’n 3 minuten. 1 tijger bleek achter (de grootste). Die liep met de monnik en een paar begeleiders naar de hokken. Je mocht er naast gaan lopen en dan werd je weer gefotografeerd.

Daarna keken we naar het voeren van de andere beesten. In hokken zat ook nog een panter, een beer en een schitterende roofvogel.

Rond half zeven vertrokken we weer naar de Jolly Frog. De kinderen waren helemaal vol van het avontuur dat ze beleefd hadden.

Toen we daar aankwamen was het al donker (het is hier vroeg al pikkedonker!).

We schoven gelijk aan in het restaurant, waar we weer heerlijk aten. De kids waren toe aan iets Westers (spare ribs en pizza), maar Cor en ik zijn nog lang niet uitgekeken op de heerlijke Thaise gerechten. Wij probeerden allebei weer wat nieuws.

Onder het eten keken we een film. In Thailand is dit heel normaal. In veel restaurants hangt een groot scherm en de nieuwste films worden daar op vertoond. Wij zagen op dat moment trouwens een oude film, waar we vreselijk om moesten lachen: The gods must be crazy.

Daarna wel een nieuwe film, namelijk die over de aanslagen in Amerika: United 93.

Deze keken we trouwens niet, wij wilden gewoon lekker buiten op ons terrasje zitten met een biertje en een boek.

De Deen van de toer kwam nog even gezellig bij ons zitten kletsen, maar we bonjourden hem om 11 uur weg. We wilden vroeg naar bed. Morgen moeten we om 7 uur op.